มอลลี่ๆ ตื่นได้แล้ว

อย่าน่า เบลล์มอลลี่พึมพำอย่างงัวเงีย ดึงผ้าห่มให้กระชับตัว ก่อนจะหลับลงอีกครั้ง

เบลล์มองเพื่อนสาวผมแดงที่อยู่ตรงหน้า เธอกลอกตาขึ้นฟ้าก่อนจะดึงผ้าห่มของมอลลี่ออกจากตัวเพื่อนของเธอ

นี่มันจะเก้าโมงแล้วน่ะเบลล์กล่าว มันได้ผลทีเดียว เพื่อนสาวของเขาตื่นขึ้นมาได้ทันที ก่อนจะวิ่งวุ่นไปทั้ว เบลล์มองมอลลี่อย่างเหนื่อยใจ

พ่ออาเธอร์ วีสลีย์ของเธอรออยู่ที่ห้องโถงกลางน่ะเบลล์กล่าว

มอลลี่ชะงักมือที่กำลังจะสวมเสื้อคลุมไปในทันที

วีสลีย์รึ คนจอมตื๊อที่บอกใครต่อใครว่ารักพวกมักเกิ้ลงั้นหรือมอลลี่กล่าวเสียงขุ่นฉันยอมอดตายในหอนอนหญิงดีกว่า

เบลล์หัวเราะ

โธ่ มอลลี่ยอมไปเดทครั้งเดียวจะเป็นอะไรไป หรือว่าเธออยากไปกับมัลฟอยเบลล์กล่าวโดยพยายามกลั้นเสียงหัวเราะ มอลลี่ตาขวางขึ้นมาทันที

อย่ามาพูดชื่อลูเซียส มัลฟอยให้ฉันได้ยินอีกน่ะ มันทำให้ฉันคลื่นไส้มอลลี่กล่าวเสียงแข็ง

อ้าว แต่เมื่อกี้เธอยังพูดอยู่เลยเบลล์กล่าว

ลงไปกันดีกว่ามอลลี่ตัดบท ก่อนจะเดินลงบันไดหอนอนหญิง เบลล์มองเพื่อนสาวของเธอไปจนสุดสายตาพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

...................................................................................................................................................................................

สวัสดี มอลลี่เสียงกระตือรือร้นดังขึ้น ทันทีที่มอลลี่ก้าวเท้าเข้าสู่ห้องโถงกลาง ตามมาด้วยสีหน้าที่กระตือรือร้นของอาเธอร์ วีสลีย์

จะไปกันหรือยังมอลลี่ทำเสียงเบื่อหน่าย

ไปกันเถอะๆอาเธอร์กล่าวอย่างกระตือรือร้น

เฮ้ มอลลี่ นี่มันหมายความว่ายังไงเสียงกราดเกรี้ยวดังขึ้น ทั้งสามหันไปมองลูเซียส มัลฟอยอย่างขยะแขยง

ไหนเธอบอกว่าจะไปเดทกับฉันไง ฉันอุตสาห์สลัดแครบ กอยล์กับนาร์ซิสซาร์ไปแล้วน่ะมัลฟอยตวาด

ใครไปสัญญากับเธอ มัลฟอยมอลลี่กล่าวเสียงเย็น ก่อนจะเกาะแขนอาเธอร์เพื่อเยาะเย้ยชั้นขยะแขยงเธอยิ่งกว่าไส้เดือนที่ชอนไชตามดินเสียอีก

มัลฟอยคำรามอย่างโกรธจัด ก่อนจะชักไม้เรียวยาว แต่อาเธอร์ วีสลีย์ไวกว่า เขากระโดดออกมาข้างหน้า ก่อนจะชี้ไม้กายสิทธิ์ไปที่มัลฟอย

แม้แต่ก้าวเดียวมัลฟอยอาเธอร์ขู่ มัลฟอยตวัดสายตากราดเกรี้ยวไปที่มอลลี่เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินไปอีกทาง

เท่มากเลยอาเธอร์เบลล์กล่าวเสียงชื่นชม

ขอบใจ เราไปกันดีกว่าอาเธอร์กล่าวก่อนจะเดินนำหน้า โดยไม่ทันสังเกตสีหน้าทึ่งของมอลลี่

พวกเขามาถึงที่ฮอกมี้ดส์ช้ากว่าคนอื่นเล็กน้อย แต่ก็ยังเร็วพอที่จะฝ่าฝูงคนในร้านซองโก้เพื่อไปซื้อสินค้าใหม่ๆ

ดอกไม้ไฟของด็อกเตอร์ฟิลิบัสเตอร์เจ้าของร้านตะโกนเสียงดังพลางโบกแท่งผอมยาวสีสันสดใสที่อยู่ในมือไปมาจุดไฟได้แม้จะเปียกน้ำ ถ้าท่านสั่งแบบพิเศษ มันจะสามารถอยู่นานถึง3วันเลยทีเดียว

น่าสนใจเบลล์ร้องก่อนจะแทรกตัวเข้าไปในฝูงคน มอลลี่เบ้หน้า

ถึงมันน่าสนใจแต่ก็ไม่ต้องแย่งกันซื้อขนาดนี้หรอกมอลลี่พูดอย่างไว้ท่า อาเธอร์แอบหัวเราะ

ขำอะไรของนายมอลลี่ตะคอก ก่อนจะเดินไปอีกทาง อาเธอร์รีบตามไปทันทีด้วยทิ้งเบลล์ให้ง่วนอยู่กับการยื้อแย่งสินค้ากับเด็กปี7หน้าตาxxx;มบ้านสลิธิริน

เฮ้ มอลลี่ฉันไม่ได้ตั้งใจจะแกล้งเธอ เฮ้

มอลลี่ยังคงเดินกระแทกส้นเท้า เธอเดินไปเรื่อยๆโดยไม่ได้สังเกตว่าผู้คนรอบข้างเริ่มบางตาลง เสียงจ้อกแจ้กเริ่มขาดหาย

เฮ้ มอลลี่ เธอมาตามหาฉันถึงนี่เลยเหรอ เป็นเกียรติแย่แล้วมัลฟอยกล่าวเสียงร้ายกาจ แครบกับกอยล์หัวเราะเป็นลูกคู่

อ้าว อาเธอร์ก้ออยู่ด้วย มาส่งมอลลี่ให้ถึงมือฉันเลย ขอบใจมากมัลฟอยกล่าว แสยะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะกระชากมอลลี่ออกมาจากอาเธอร์

แก!!อาเธอร์กล่าวแต่ไม่สามารถทำอะไรได้ เพราะถูกแครบกับกอยล์ล็อกแขนไว้ อาเธอร์ดิ้นสุดฤทธิ์ กอยล์จึงต่อยหน้าเขาไปทีนึง

มัลฟอยแสยะยิ้มอย่างชั่วร้ายแล้วดึงไม้กายสิทธิ์ของมอลลี่ออกจากมือของเธอและจับแขนทั้งสองข้างของมอลลี่ไว้ ก่อนจะโน้มตัวก้มลง...

จู่ๆก็เกิดเสียงเปรี๊ยะดังลั่นและแสงวูบวาบ อาเธอร์รู้สึกร้อนวาบที่ท่อนแขน...

เฮ้อ! เบลล์น่ะเบลล์ ทำอะไรไม่ระวังเลยมอลลี่บ่นพลางทำแผลให้อาเธอร์ที่ห้องพยาบาล

โอ๊ย!!!อาเธอร์ร้อง

อย่าใจเสาะ ไปหน่อยเลย แผลแค่นี้มอลลี่บ่นถ้ามาดามพรอมฟรีย์ไม่ได้ไปทำธุระน่ะ ฉันไม่ต้องไม่มานั่งทำแผลให้นายหรอก เพราะฉะนั้นหุบปากซะ!!!

ส่วนเธอมอลลี่ตวัดสายตาไปยังเบลล์ฉันไม่นึกว่าเธอจะทำอะไรโง่ๆอย่างนี้ เล่นจุดดอกไม้ไฟทั้งครึ่งโหล ถ้าฉันกับอาเธอร์นั้นไม่รอดออกมาครบสามสิบสองถือว่าปาฏิหารย์สุดยอดแล้ว แทนที่จะปลดอาวุธ เธอก็กลับใช้วิธีการแบบนั้น.มอลลี่บ่นไปเรื่อย เบลล์กับอาเธอร์หันหน้าไปอีกทางพลางกลั้นเสียงหัวเราะ

นี่นายเอาแขนมา อยากให้แผลมันเน่าเฟะรึยังไงมอลลี่ตะคอก

...................................................................................................................................................................................

ว่าไงอาเธอร์ เดทกับสาวที่สวยที่สุดของชั้นปี

เงียบเถอะน่ะเจฟอาเธอร์ตะคอกอย่างหงุดหงิดใส่เพื่อนของเขา

เฮ้ ท่าทางแม่นั่นจะซาดิสต์น่ะเจฟกล่าวพลางจ้องผ้าพันแผลที่พันที่แขนอาเธอร์ตาเป็นมัน

ไม่ใช่ พวกมัลฟอยมันรุมทำร้ายอาเธอร์กล่าว เจฟตาลุกวาว

มัลฟอยที่เป็นเพื่อนกับนาร์ซิสซาร์น่ะหรือเจฟถามอย่างกระตือรือร้น

ฮื่อ ใช่ ทำไม หรือว่า...อาเธอร์ละสายตาจากแผลของเขา จ้องเจฟอย่างแปลกใจนายชอบนาร์ซิสซาร์งั้นหรือ

ฮื่อเจฟกล่าวอุบอิบ อาเธอร์เบ้หน้า

พวกแบล็ก มัลฟอยอาเธอร์เบะปากนิสัยห่วยแตกทั้งนั้นอาเธอร์บ่นก่อนจะเดินขึ้นหอนอนชายปล่อยให้เพื่อนของเขาพึมพำชื่นชมนาร์ซิสซาร์ไม่หยุด

...................................................................................................................................................................................

ขอทีเถอะ พวกเธอช่วยเงียบๆหน่อยไม่ได้รึงัยเสียงกราดเกรี้ยวของมอลลี่ดังขึ้นพลางส่งสายตาดุๆไปยังเด็กผู้หญิงปี3 กลุ่มใหญ่ที่เล่าเรื่องกับการไปเที่ยวฮอกมี้ดส์ครั้งแรกที่ผ่านมา

โธ่ อย่าไปดุเด็กพวกนี้หน่อยเลยเบลล์กล่าวพลางมองกลุ่มเด็กปี3 ที่ถูกมอลลี่เอ็ด ซึ่งกำลังพยายามขยับถอยไปจากมอลลี่ให้ไกลที่สุดอย่างน้อยถึงกลุ่มเด็กนั่นจะเป็นใบ้ แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เสียงในนี้เปลี่ยนไปหรอก

มอลลี่พ่นลมทางจมูกอย่างหงุดหงิด

ฉันว่าฉันจะไปนอนแล้วมอลลี่กล่าวกับเบลล์ ก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟาหนานุ่มสีแดงแล้วเดินกระทืบส้นเท้าขึ้นหอนอนหญิง

พีฟส์!มอลลี่ร้องอย่างโมโห เมื่อผีโพสเตอร์ไกส์โฉบตัดหน้ามอลลี่ที่จะขึ้นบันไดกะทันหัน

ยัยหัวแดงเซ่อซ่า ยัยหัวแดงขี้บ่น ยัยหัวแดงเย่อหยิ่งพีฟส์กล่าวล้อเลียนพลางแลบลิ้นปลิ้นตา

มาเล่นกันหน่อยเป็นไงพีฟส์กล่าวด้วยเสียงร้ายกาจ ก่อนจะเริ่มขว้างหนังสือใส่มอลลี่ หลายคนต้องถอยห่างออกมาจากทั้งคู่เพราะกลัวโดนลูกหลง

เฮ้ ใครทะเลาะกันรึไงเจฟกล่าวขณะที่ปีนข้ามช่องประตูหอเข้ามาพร้อมกับอาเธอร์

หุบปากซะเจฟมอลลี่หันมาตวาดใส่เจฟเป็นผลทำให้ถูกพีฟส์ขว้างหนังสือ เผยชะตาอนาคต เข้าที่ใบหน้าเต็มแรง

แกมอลลี่คำรามอย่างโกรธจัดพลางขว้างหนังสือใส่พีฟส์ไม่หยุดยั้ง

อาเธอร์กลั้นหัวเราะอย่างเต็มที่

ท้ายสุดพีฟส์ก็ลอยละล่องจากไปพลางแลบลิ้นปลิ้นตา มอลลี่ชูกำปั้นอย่างโกรธจัด ก่อนจะหมุนตัวแล้วเดินย่างสามขุมไปที่อาเธอร์

พวกนายหัวเราะกันทำไมมอลลี่ตวาดพลางใช้นิ้วจิ้มหน้าอกอาเธอร์อย่า-มา-หัว-เราะ-เยาะ-ฉัน

มอลลี่รวบรวมหนังสือทั้งหมด ก่อนจะเดินกระแทกส้นเท้าขึ้นไปหอนอนหญิง

เบลล์ อาเธอร์ เจฟและคนอื่นในหอกริฟฟินดอร์หัวเราะเสียงดังลั่นด้วยความขบขัน รวมถึงกลุ่มเด็กปี3ที่ถูกมอลลี่เอ็ดด้วย

มอลลี่เปิดประตูหอนอนหญิง มองรูปดารามักเกิ้ลที่กองอยู่บนพื้นอย่างไม่พอใจ เธอทำเสียงประหลาดในลำคอ ก่อนจะสะดุ้งเพราะเสียงเคาะหน้าต่างของนกฮูกตัวโต

ของใครกันล่ะมอลลี่กล่าวอยางครุ่นคิด เธอไม่เคยเห็นนกฮูกตัวนี้มันก่อน มอลลี่แกะจดหมายที่ขานกฮูกออก

ถึง มอลลี่

เธอช่วยมาหาชั้นตอนหกโมงเย็น ที่ห้องสมุดหน่อยสิ มาให้ได้นะจ๊ะที่รัก

จาก

ลูเซียส มัลฟอย

ป.ล. ถ้าเธออ่านจบแสดงว่าเธอตกลงน่ะ

แหวะ ที่รักเนี่ยน่ะมอลลี่ทำหน้าสะอิดสะเอียน พลางรีบวางจดหมายลงราวกับว่ามันเป็นเชื้อโรคติดต่อร้ายแรง

ใครเป็นที่รักเธอกันย่ะ แถมยังมัดมือชกอีกมอลลี่ควานหาปากกาขนนก และตั้งต้นเขียน แต่ว่านกฮูกตัวนั้นกลับบินหายไปเสียแล้ว

...................................................................................................................................................................................

หุบปากเถอะเบลล์มอลลี่ตะคอกใส่เพื่อนสาวของเขาที่หัวเราะไม่หยุด

ลูเซียสนัดเธอไปทำอะไรอ้ะเบลล์ถามพลางพยายามกลั้นหัวเราะเต็มที่

ไม่รู้ แต่ว่าชั้นคงไม่ไปหรอกมอลลี่กล่าวเสียงมั่น

แต่ว่าเจ้านั่นนัดเธอที่ห้องสมุดน่ะ ตอนที่มีคนอยู่ในห้องสมุดพลุ่กพล่านที่สุดด้วย คงไม่มีอะไรเกิดขึ้นร็อก

มอลลี่ขมวดคิ้ว

..............................................................................................................................................................................

มอลลี่นั่งอยู่กลางห้องสมุดที่เต็มไปด้วยเสียงเปิดหนังสือไปมาของเหล่าหนอนหนังสือทั้งหลาย เธอไม่ใช่หนอนหนังสืออะไรหรอก อันที่จริงเธอไม่ค่อยจะใส่ใจกับการเรียนมากนัก น่าเบื่อจะตาย เธอคิด

มอลลี่จ้องเขม็งไปยังชายร่างสูง ผอมเกร็ง เขาใช้ดวงตาสีซีดกวาดสายตามองหาคนที่เขานัด แล้วแสยะยิ้ม เมื่อพบมอลลี่ที่นั่งทำหน้าซังกะตายอยู่กลางห้องสมุด

หวัดดีมอลลี่ทำเสียงยานคาง

หวัดดีที่รัก นึกว่าจะไม่มาซะแล้วมัลฟอยกล่าวพลางนั่งลง

ชั้นเป็นที่รักของนายตั้งแต่เมื่อไร มีอะไรก็พูดๆมาซะมอลลี่กล่าวเสียงห้วน

ก็ได้ ชั้นจะบอกว่าเธอเลิกชอบอาเธอร์ วีสลีย์หน้าโง่ดีกว่ามัลฟอยกล่าว มอลลี่ตั้งต้นจะด่า แต่มัลฟอยก็พูดขัดขึ้น

เพราะพวกผู้หญิงที่ชอบอาเธอร์ ชั้นกระเดือกไม่ลง เลยอยากรู้ว่าเธอชอบเจ้านั่นจริงรึเปล่ามัลฟอยกล่าวเสียงยียวน

หา!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!มอลลี่ร้องเสียงดังลั่น

...................................................................................................................................................................................

เจ้าบ้า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!มอลลี่ตะโกนดังลั่นด้วยความเคียดแค้น พลางทุบโต๊ะอย่างแรงติดๆกันเพื่อระบายอารมณ์ ขณะที่เบลล์หัวเราะเสียงดังลั่นอย่างควบคุมไม่ได้ มอลลี่ปราดสายตาไปยังเบลล์อย่างโกรธเคือง

ชั้นว่า...ชั้นว่าเบลล์พูดติดๆขัดๆเพราะพยายามระงับเสียงหัวเราะไว้หลังจาก...ที่ฟังเธอแล้ว....มัน....มัน...ตลกที่สุด!!!!!!!!!แล้วเบลล์ก็ลงไปนอนกลิ้งกับพื้น พร้อมกับหัวเราะไม่หยุด มอลลี่มองเบลล์อย่างรังเกียจ ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเดียดฉันท์พลางเข่นเขี้ยว

เจ้านั่นทำให้ชั้นถูกโยนออกจากห้องสมุด มาดามพรอมพินซ์คงเขม่นฉันไปอีกนาน

แต่ปกติเบลล์ระงับอารมณ์อยู่ไว้ได้แล้ว เธอลุกขึ้นยืน ก่อนจะป้ายน้ำตาที่เกิดจากการหัวเราะเธอก็ไม่ค่อยเข้าห้องสมุดไม่ใช่เหรอ

ไม่รู้ล่ะ มันต้องชดใช้!!!!!!มอลลี่กล่าวด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว ในขณะที่เบลล์หัวเราะคิกคักอยู่เบื้องหลัง

เธอจะทำอะไรได้เจฟพูดแทรกขึ้นมาด้วยเสียงยานคาง ปนดูถูกนิดๆ

มันเรื่องของชั้น!!!!!!มอลลี่กล่าวกระแทกเสียง

...................................................................................................................................................................................

ตายแล้ว!!!! เบลล์ งานของศาสตราจารย์บินส์ยังไม่เสร็จเลย ไอ้เรียงความการก่อกบฎของก็อบลินที่บินส์สั้งไว้ 3 ม้วนกระดาษอ้ะ แถมยังมีวิชามักเกิ้ลศึกษาอีก 2 ฟุตครึ่ง มีเรียนตอนบ่ายนี้แน่ๆเลย ฉันถูกฆ่าแหงๆมอลลี่ใช้มือสองข้างค้นหาม้วนกระดาษกองโต สีหน้าว้าวุ่นใจเป็นอันมาก

โดดเรียนซะสิเบลล์กล่าวขึ้นลอยๆ มอลลี่ชะงัก เบลล์ไม่เคยแนะนำให้เธอโดดเรียนมาก่อน แต่...

ตกลงมอลลี่รับคำด้วยน้ำเสียงเริงร่า โดยไม่ได้หยุดคิดแม้แต่น้อยจะให้โดดเรียนวิชาอะไรล่ะ มักเกิ้ลศึกษา ดาราศาสตร์ ป้องกันตัวจากศาสตร์มืด แปลงร่าง หรือเวท...มอลลี่กล่าวไปเรื่อยๆ แต่ถูกเบลล์ขัดขึ้นก่อน

เดี๋ยวๆ หยุดพล่ามวิชาในตารางสอนของเธอก่อน ชั้นแค่ล้อเล่น ไม่ได้ให้เธอทำอย่างนั้นซักหน่อย

งั้นชั้นโดดเรียน วิชาแรก วิชาเวทมนตร์คาถานี่แหละ ชั้นเบื่อศาสตราจารย์ที่แก่หงำเหงือกจบแทบยกไม้กายสิทธิ์ไม่ไหวเลยละ ไปล่ะน่ะมอลลี่กล่าวโดยไม่ฟังเสียงทักท้วงของเบลล์ เธอรวบรวมม้วนกระดาษทั้งหมดที่อยู่บนโต๊ะ ก่อนจะพุ่งออกจากหอกริฟฟินดอร์

มอลลี่ แบล็ก หญิงสาวเลือดบริสุทธิ์ที่เกิดจากตระกูลอันเก่าแก่ ตระกูลของเธอเกลียดชังพวกเลือดสีโคลนจับใจ แต่หนึ่งในนั้นไม่ใช่ครอบครัวของเธอ

เฮ้ มอลลี่ พ่ออาเธอร์ วีสลีย์ไปไหนเสียล่ะ ฉันนึกว่าเธอจะเดินได้ต่อเมื่อเจ้าเบื๊อกนั่นจูงจมูกเธอซะอีกนาร์ซิสซาร์กล่าวเสียงเยาะ พวกสลิธิรินคนอื่นหัวเราะดังลั่นอย่างขบขัน มอลลี่กับนาร์ซิสซาร์ ถึงจะมีสายเลือดเดียวกัน แต่เป็นญาติที่ห่างกันมาก...มากจริงๆ

มอลลี่เข่นเขี้ยวฟัน เธออยากใช้ถ้อยคำรุนแรง และซัดเปรี้ยงใส่พวกสลิธิรินสักสองสามที แต่เวลาไม่เอื้ออำนวย มอลลี่เดินอย่างรีบเร่งจนชนเข้ากับพ่อมดร่างสูงระหงซะเต็มแรงจนเธอต้องล้มลงพื้นอย่างไม่เป็นท่า

เป็นอะไรรึเปล่า มิสแบล็กน้ำเสียงซึ่งปิดเสียงหัวเราะไว้แทบไม่มิด มอลลี่อยากจะด่าไปสองสามทีแต่เธอทำไม่ได้

ไม่เป็นอะไรค่ะ ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์มอลลี่กล่าวพลางก้มเก็บม้วนกระดาษที่หล่นตามพื้น

ทำไมเธอไม่ไปเข้าเรียนเสียล่ะ มิสแบล็ก ดัมเบิลดอร์กล่าว สายตาทะลุปรุโปร่งที่มีความหมายจ้องมายังมอลลี่แต่ถ้ามีสิ่งที่รีบเร่งและสำคัญกว่าถึงต้องโดดเรียน ชั้นก็ไม่ว่าอะไรหรอกน่ะดัมเบิลดอร์กล่าว ก่อนจะเดินหัวเราะหึๆจากไป มอลลี่มองตามไปอย่างทึ่งๆ

...................................................................................................................................................................................

มอลลี่เดินฉับๆเข้าไปในห้องสมุดโดยไม่กลัวสายตาอันแข็งกร้าวของมาดามพินซ์ที่เงยหน้าขึ้นจากการซ่อมปกหนังสือกองโต แต่มอลลี่ไม่แคร์อะไรทั้งสิ้นนอกจากการบ้านที่อยู่ในอ้อมแขน เธอเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะประจำของเธอกลางห้องสมุดกระแทกหนังสือดังปัง จนหลายๆคนต้องเงยหน้าจากหนังสือขึ้นมามอง มาดามพินซ์ทำเสียงฮึดฮัดอย่างไม่พอใจ และอีกครั้งที่มอลลี่ไม่สนใจ...

นั่งด้วยคนสิ

มอลลี่ชะงักมือที่จะเขียนหัวเรื่องเรียงความวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์

พวกนาย...มอลลี่ร้องขึ้นโดยไม่มีความพยายามที่จะลดเสียงของตัวเองลงเลยไม่ไปเรียนกันหรอกหรือ

พวกเรา...

ก็เหมือนเธอ

ต้องมีเวลา

ที่ต้องโดดเรียน

เพื่อมาทำงาน

ไม่งั้นซี้แหงแก๋คาห้องเรียนอาเธอร์กล่าวต่อให้จบก่อนจะนั่งลง

ใช่เรน่ากล่าว

พวกเรามีอะไรที่น่าสนใจจะมาบอกราเชลกล่าวต่อ

พวกนายมอลลี่วางปากกาขนนกลง ใช้สายตาคมกริบมองไปที่ใบหน้าของแต่ละคนคิดจะทำอะไร

ก็ทำอะไรที่มีสาระอย่าง...ราเชลกล่าวขึ้น แต่มอลลี่ขัดเสียก่อน

พวกเธอสองคนเคยทำอะไรที่มีสาระด้วยเหรอ ชั้นเห็นแต่เธอจุดดอกไม้ไฟกับเบลล์ไปทั่วโรงเรียนมอลลี่กล่าวอย่างดูแคลน

โธ่เรน่าร้องพลางสะบัดผมสีทองเรือนยาวให้ไปด้านหลังเราพยายามจะช่วยเพื่อนของเรา

ช่วยมอลลี่ถามเสียงสูงคำว่า ช่วย ในพจนานุกรมของเธอมันคืออะไรล่ะ

มันก็หมายถึง การที่เราต้องแปลงร่างเป็นกามเทพจำเป็นไงล่ะราเชลกล่าว

เพื่ออะไรมอลลี่กล่าวอย่างสงสัยปนหงุดหงิด

โธ่ มอลลี่ที่รัก...อาเธอร์เริ่มแต่ มอลลี่ตวาดอย่างฉุน จนทำให้มาดามพินซ์เลือดขึ้นหน้า แต่ก็ยั้งตัวเองไว้ได้ทัน

ใครเป็นที่รักของนาย!

ก็ได้ๆ... เธอรู้มาตั้งนานแล้วใช่มั้ยว่าเบลล์ชอบเจฟ

ใช่มอลลี่กล่าวอย่างหงุดหงิดตั้งแต่ปี3 แล้วไง

แล้วไง? (แกล้งหรือโง่ไงย่ะ มอลลี่!ราเชลคิดฉุนๆ) ก็เราต้องจับคู่เจฟกับเบลล์ ชั้นขี้เกียจให้เพื่อนชั้นหลงผิดที่ชอบนาร์ซิสซาร์อาเธอร์กล่าว

แล้วจะทำไงล่ะมอลลี่ถามอย่างสนใจเล็กน้อย

ก็แบบว่า....ราเชลเริ่มกระซิบเล่าแผนการให้มอลลี่ฟัง โดยที่ไม่มีใครสนใจกองการบ้านที่ทุกคนเอามา ซึ่งตั้งอยู่บนโต๊ะ

เจ๋ง!!!มอลลี่ร้องดังลั่น เมื่อฟังแผนการอันแยบยลจบ พลางดีดนิ้ว(ราเชลกับเรน่าแอบยิ้มยิงฟันให้กัน)ชั้นว่าอย่างนี้....

พอกันที!!

มาดามพินซ์หน้าตาบูดบึ้งหงุดหงิดเป็นที่สุด ยืนตระหง่านอยู่ด้านหลังอาเธอร์ที่มีทีท่าตกใจ

เสียงดังปึงปัง เสียงตะโกน ออกไป!! ออกไปให้หมด!!!

หลังจากนั้น มอลลี่และคนอื่นก็ถูกโยนออกจากห้องสมุด ตามมาด้วยม้วนกระดาษขนาดมหึมาที่ปลิวว่อนออกมาและขวดน้ำหมึกที่ไม่มีฝา โดยกำลังสาดน้ำหมึกใส่เด็กทั้งสี่ที่วิ่งเก็บม้วนกระดาษและหลบกระสุนน้ำหมึกกันจ้าละหวั่น

ตายแน่!!!! ยังทำการบ้านไม่เสร็จเลยทั้งสี่ร้องขึ้น เมื่อเหตุการณ์สงบลง

แล้วเด็กทั้งหอกริฟฟินดอร์ทั้งหอก็ต้องประหลาดใจเป็นล้นพ้น เมื่อคนที่เป็นไปไม่ได้อย่างที่สุด 4 คนอย่างเด็กสาวคู่ซี้สุดแสบอย่างราเชลและเรน่า จอมกวนประสาทอย่างอาเธอร์ และจอมขี้โมโหอย่างมอลลี่นั่งทำงานในหอกริฟฟินดอร์อย่างเงียบเชียบ ด้วยมีกองม้วนกระดาษและหนังสือกางอยู่บนโต๊ะ

เหลือเชื่อ...

ความฝันหรือเปล่าเนี่ย

บ้าน่า...

หุบปากเถอะ!!!มอลลี่หันไปตวาดใส่เด็กอย่างเคย กลุ่มเด็กที่วิจารณ์ทำหน้าตื่น ก่อนจะเดินลุกลี้ลุกลนออกจากหอไป

เฮ้อ!!! งี่เง่าชะมัดมอลลี่บ่น

...................................................................................................................................................................................

ผ่านเวลาไปหนึ่งเดือนโดยไม่มีอะไรคืบหน้า ไม่มีภาพของราเชลและเรน่าที่วิ่งกระหืดกระหอบมาเล่าความคืบหน้า ไม่มีภาพอาเธอร์และมอลลี่จับตาดูเมื่อเบลล์กับเจฟอยู่กันสองต่อสอง ไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนมอลลี่แทบจะลืมเรื่องนี้ไปโดยให้ปัญหาขนาดการบ้านเข้ามาแทนที่ จนกระทั่ง...

อรุณสวัสดิ์ มอลลี่เบลล์ทักมอลลี่ที่หน้าบูดบึ้ง ดวงตาหมองคล้ำ ผมกระเซอะกระเซิง เนื่องจากการทำสงครามการบ้านมาทั้งคืน

ดี มอลลี่กล่าวเสียงห้วนชั้นว่าชั้นจะ...มอลลี่หยุดชะงักไป เมื่อเห็นราเชลและเรน่าทำลับๆล่อๆกวักมือเรียกมอลลี่ในมุมมืดของหอกริฟฟินดอร์

เดี๋ยวมาน่ะมอลลี่กล่าวกับเบลล์ ก่อนจะเดินจ้ำอ้าวไปยังเพื่อนสาวทั้งสอง

มีอะไรมอลลี่ถามเสียงห้วน รู้สึกหงุดหงิดที่สองคนนี้ไม่มีปฏิกิริยากับขนาดการบ้านเลย ราเชลและเรน่าหน้าตาอิ่มเอิบสดใส ผมเป็นลอนสีทองของทั้งสองเข้ากับใบหน้ายียวน ทั้งสองยิ้มร่าและเป็นสุขราวกับเธอได้เล่นเกมโชว์แล้วแจ๊คพอตแตก

ชั้นมีข่าวดีเรน่ากล่าวอย่างเริงร่า

ไม่มีอะไรจะดีไปกว่าการที่ศาสตราจารย์ทั้งโรงเรียนเกิดป่วยกระทันหันและยกเลิกการบ้านทั้งหมดมอลลี่กล่าว

ข่าวดีอะไรล่ะอาเธอร์โผล่หน้าเข้ามา เขาก็ดูไม่ได้เช่นเดียวกัน ใบหน้าหมองคล้ำ ผมสีแดงเพลิงยุ่งเหยิง

เราคิดแผนการออกแล้วราเชลกล่าว

แผนการ???อาเธอร์และมอลลี่ทวนคำอย่างุนงงพร้อมๆกัน

โธ่ แกล้งโง่กันรึไงเรน่ากล่าวเสียงขุ่นก็ไอ้แผนที่จะทำให้ยัยเบลลานี่(เบลล์)กับเจเฟอร์สัน(เจฟ)มาเป็นคู่รักกันไงเล่า!!!

อ๋อ!!!มอลลี่ร้องแล้วไอ้แผนการห่วยแตกที่ว่ามันคืออะไรล่ะ

มันไม่ใช่แผนห่วยๆเฉิ่มๆอย่างที่เธอคิด มันล่ะแยบยลเท่าที่มันสมองระดับพวกเราจะคิดออกไงเล่าเรน่ากล่าวเสียงเคือง

จ้า มอลลี่ประชดว่ามาสิ

...................................................................................................................................................................................

เสียงประตูไม้สักเปิดดังเอี๊ยดอ๊าดเข้ามา สายตาของทุกๆคนในชั่วโมงวิชาคาถาหันมายังกลุ่มบุคคลที่ยืนหอบอยู่หน้าประตู

ขอโทษค่ะ ศาสตราจารย์มอลลี่หอบ

เรา...เราหลงทางค่ะมอลลี่พูดปด

เสียงนักเรียนในห้องทุกคนหัวเราะดังลั่นโดยเฉพาะเสียงของนาร์ซิสซาร์ที่ดังแหลมขึ้นอย่างร้ายกาจ มือของมอลลี่กำไม้กายสิทธิ์แน่น ใบหน้าขาวซีดด้วยความโกรธจัด ดวงตาจ้องเขม็งไปยังกลุ่มสลิธิรินที่ยิ้มเยาะข้ามห้องมา

รีบหาที่นั่งเร็วเข้าศาสตราจารย์ผู้แก่หงำเหงือกกล่าวเสียงเตือน ราวกับเขารับรู้ว่าอาจจะมีสงครามเกิดขึ้นในชั้นเรียน

เด็กทั้งสี่กระวีกระวาดเข้าหาที่นั่ง และเป็นความโชคร้ายอย่างที่สุดที่ต้องมานั่งกับ...

สลิธิริน...

นั่นเป็นเพียงเรื่องจิ๊บจ๊อยเท่านั้นสำหรับมอลลี่ แต่ปัญหาที่เป็นเรื่องกลุ้มของเธอนี่สิก็คือ

เธอต้องมานั่งคั่นระหว่างอาเธอร์กับลูเซียสนี่สิ...

ถ้าไม่เปื่อยตายเพราะน้ำลายของคนทั้งสอง ก็โชคดีมากๆ...

เผลอๆทั้งสองจะร่วมกันระเบิดห้องเรียนนี้ด้วยแน่ๆ...

นั่นล่ะ ยังไม่ทันขาดคำ...

หลงทางรึงัยอาร์ตี้มัลฟอยเริ่มพ่นใส่อาเธอร์ที่เบือนหน้าหนี มอลลี่แอบเบะปากด้วยความเบื่อหน่าย

อย่าจุ้น!! ถ้านายไม่อยากตายก่อนอายุขัยอาเธอร์สวนกลับ ทั้งสองไม่สนมอลลี่ที่ใบหน้ากำลังหดเล็กลงและถูกกลืนกินไปกับโต๊ะเรียนสีหม่นๆ ถ้านั่งจากฝั่งตรงข้ามคงได้เห็นแต่หน้าผากของมอลลี่ที่มีริ้วรอยแห่งความรำคาญและโกรธเคืองแฝงอยู่

หุปปากไปเถอะลูซี่อาเธอร์ตะคอกเบาๆ

เพราะได้ควงมอลลี่หน่อยทำแบบนั้น อย่านึกน่ะอาร์ตี้ว่านายได้มอลลี่ไปครอง ชั้นเอาคืนแน่มัลฟอยกล่าว ดวงตาสีซีดของมัลฟอยลุกวาวอย่างน่ากลัว

มอลลี่เม้มปากแน่น หน้าแดงไม่รู้เพราะว่าโกรธหรืออายกันแน่

สงบปากสงบคำไว้หน่อย เจ้าลูซี่ขี้เก๊กอาเธอร์ประชด

หุปปากไปเถอะอาร์ตี้ หยั่งกับว่านายดีนักนี่ ตัวนายกับครอบครัวนายมันเป็นสิ่งโสโครกแห่งโลกพ่อมดชัดๆ

แก ไอ้ชั่ว!!!(แหะๆ ^^ แรงไปป่าว)อาเธอร์ผุดลุกขึ้นยืน ในมือที่กำเขม็งมีไม้กายสิทธิ์ ส่วนอาจารย์ผู้สอนล้มตึงไปตั้งแต่อาเธอร์ตวาดขึ้นมาแล้ว

เอาสิ อาร์ตี้ถ้านายแน่จริงลูเซียสชี้ไม้กายสิทธิ์ไปที่อาเธอร์แล้วเดินไปกลางห้องเช่นเดียวกับอาเธอร์

อย่ามอลลี่ร้อง

ริคตัสเซมปร้า!!

สตูเปฟาย

ลำแสงเวทมนตร์หักเหกลางอากาศ ลำแสงหนึ่งกระแทกถูกผนัง อีกลำแสงสีแดงถูกเด็กบ้านสลิธิรินเข้าจังๆ

แก! เจ้าพวกโง่ หยุดซะที!!มอลลี่ตวาดลั่น อาเธอร์และลูเซียสชะงักค้าง

เกิดอะไรกันขึ้นศาสตราจารย์มักกอนากัลเข้ามา ผมสีดำที่รวบเป็นมวยตึงสนิทเข้ากับใบหน้าที่มีรอยยับย่นเพียงเล็กน้อย ดวงตาของเธอฉายแสงแห่งความโกรธเกรี้ยวทำเอาใครหลายคนขนลุกซู่

ตายแล้ว!!ศาสตราจารย์มักกอนากัลร้องลั่น เมื่อพบเจ้าของการสอนนอนหมดสติอยู่หน้ากระดาน เธอเดินเร็วๆไปที่ร่างนั้นก่อนจะสั่งให้แครบกับกอยล์พาร่างอันอ่อนระโหยของศาสตราจารย์ไปยังห้องพยาบาล ก่อนเธอจะหันขวับจ้องเขม็งมายังคนทั้งสาม

เธอทั้งสามคนสายตาดุดันของศาสตราจารย์มักกอนากัลมองไล่ไปทีละคนฉัน-ต้อง-การ-รู้-ว่า-เกิด-อะ-ไร-ขึ้น ตามฉันมา

ทั้งสามเดินคอตกตามศาสตราจารย์จอมเฮี้ยบไปโดยที่อาเธอร์และลูเซียสยังคงมีเข่นเขี้ยวฟันอยู่บ้าง

กักบริเวณหนึ่งอาทิตย์กับลูเซียส มัลฟอย โดยการเดินตรวจแทนพรีเฟ็ดในช่วงปิดเทอมคริสต์มาสเบลล์พูดด้วยน้ำเสียงรังเกียจมีหวังเธอต้องโดนเจ้าหน้าโง่นั่นข่มขืนตั้งแต่วันแรกแหงๆ

ข่มขืน!!!!!!!!มอลลี่คำรามด้วยความโกรธจัดลองมาดูสิ แม่จะชกให้หน้าหันเลย

มอลลี่กำหมัดชกกับมืออีกข้างอย่างขุ่นเคือง

555+เบลล์หัวเราะแล้วอาร์ตี้ไปอยู่ไหนซะล่ะ

โดนกักบริเวณกับศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์มอลลี่กล่าวอย่างหงุดหงิดโชคดีเป็นบ้า

พูดถึงศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์เบลล์กล่าวขึ้นราวกับนึกขึ้นได้เดือนหน้า ศาสตราจารย์ดิพพิตจะเกษียณล่ะ มีข่าวลือว่าจะเป็นศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์จะขึ้นมาแทนดิพพิต แต่ว่าศาสตราจารย์แกรริกกำลังเขม่นๆอยากได้ตำแหน่งอยู่

แกรริกมอลลี่พูดอย่างสะอิดสะเอียนเจ้าศาสตราจารย์นั่นจะเป็นอาจารย์ใหญ่ไม่ได้น่ะ!!!!!! มีหวังสลิธิรินครองโรงเรียนแหงๆ

เบลล์พยักหน้าหงึกหงักอย่างเห็นด้วย

...................................................................................................................................................................................

เฮ้ ยัยขี้เซา ตื่นได้แล้ว นี่มันคริสต์มาสน่ะย่ะเบลล์ร้องอย่างหงุดหงิด พลางขว้างหมอนขนนกเท่าที่มือจะหยิบฉวยได้ปาใส่เพื่อนสนิทที่เอาแต่นอนจมกับเตียง

อย่าน่...........า นี่มันคริสต์มาสน่ะมอลี่กล่าวลากเสียงอย่างงัวเงีย ก่อนจะนอนขดตัวเป็นลูกบอลใต้ผ้าห่ม

ก็เพราะเป็นคริสต์มาสน่ะสิย่ะ อย่าลืมสิว่าวันนี้เธอต้องถูกเดินแทนพรีเฟ็คน่ะเบลล์กล่าวอย่างหงุดหงิด

ยิ่งไม่อยากลุกใหญ่เสียงอู้อี้ดังออกมาจากผ้าห่มบอกอาจารย์ไปเลยว่าชั้นป่วย เพราะถูกต้นกาบหอยงับหัวเอาหรือไม่ก็โดนฮิปโปกริฟฟ์ตะปบปางตาย

ไม่ล่ะ เพราะชั้นจะบอกอาจารย์ว่า มอลลี่ขี้เกียจแม้แต่จะไปแกะห่อของขวัญคริสต์มาสของตัวเองและอาจารย์คงชอบใจแน่ เผลอๆคงจะอัญเชิญเธอไปทำความสะอาดสนามควิชดิชด้วยเบลล์กล่าวเสียงประชด ก่อนจะดึงผ้าห่มที่มอลลี่ยึดไว้แน่นหนาเต็มแรง แล้วดึงแขนมอลลี่ให้ลุกออกจากเตียง

เออๆ ลุกก็ได้มอลลี่พึมพำ เธอตัดความรำคาญด้วยการเดินลากเท้าเข้าห้องน้ำแล้วปิดประตูใส่หน้าเบลล์เสียงดังปัง

Lets Beginเบลลานี่พึมพำ ยิ้มกว้างให้กับประตูห้องน้ำ ดวงตาสีฟ้าเป็นประกายอย่างนึกสนุก

...................................................................................................................................................................................

เธอได้อะไรมาบ้างล่ะเบลล์ถามโดยไม่ได้ละสายตาผ้าพันคอสีขาวผืนใหม่ที่อยู่ในมือ

ได้ ถุงมือจากพ่อกับแม่ ขนมอย่างเคยจากอ็อก(ผู้ดูและสัตว์วิเศษในฮอกวอตส์) และก้อดอกกุหลาบสีดำช่อโตจากมัลฟอย น่าขยะแขยงชะมัด แล้วนี้อะไรล่ะเนี่ยมอลลี่ดึงกล่องของขวัญชิ้นสุดท้ายที่ยังไม่ได้แกะออกมา เธอแกะโบว์ออก กล่องผอมยาวหลากสีเป็นโหลหล่นออกมา กลิ้งหลุนๆแทบเท้ามอลลี่

ระเบิดพลุไฟแบบพิเศษเบลล์ร้อง น้ำเสียงบ่งบอกแสดงถึงความอิจฉาอย่างเต็มที่หายากจะตายแบบนี้ แถมอยู่ได้นานถึง 3 ชั่วโมง!

ใคร...ส่งมากันมอลลี่อ้าปากค้าง ในใจแทบจะระเบิดออกมาอย่างเป็นสุข ของที่เธอจ้องมองด้วยความหิวกระหายมาตลอด อะไรก็ได้ที่ทำให้โรงเรียนนี้มีสีสันอย่างเจ้าพลุเป็นโหลนี่ มันตกอยู่ในมือเธอทั้งโหล!!

ขอย้ำ!! 12 ชุด!!! ไม่ใช่ 12 ชิ้น!!!

หลังจากเบลล์ละสายตาแห่งความอิจฉามาจากพลูนี้ได้ เธอก็พูดกระเซ้าแหย่มอลลี่น้อยๆ

เอ...ใครส่งมากันน่ะ ราเชลกับเราน่ารึเปล่า

ไม่ใช่มอลลี่กล่าว เธอยังไม่หายจากอาการตะลึงตาค้างสองคนนั่นให้ช็อกโกแลตชั้นเมื่อวานนี้

หรือจะเป็นอาเธอร์

ไม่มีทางมอลลี่กล่าวเสียงห้วน ริมฝีปากบางเชิดขึ้นเจ้านั้นไม่มีทางที่จะส่งมา เพราะ...

มอลลี่ชะงักได้แค่นั้น เสียงตึงตังจากบันไดพร้อมกับเสียงตะโกนลั่นดังขึ้น

ดูสิ ดูสิ ชั้นได้อะไรรู้ไหม ไม้กวาดล่ะ คลีนสวีป3 ล่ะเจฟร้องอย่างตื่นเต้น

ฉันดีใจที่เธอชอบมันเบลล์พึมพำ ก้มหน้างุด ใบหน้าเป็นสีชมพู มอลลี่เหลือบสายตามอง

เธอรู้ ได้ยินทุกคำพูดอย่างชัดเจน!!!

ชั้นว่านาร์ซิสซาร์ต้องส่งมาให้แน่ๆเลยทันทีที่เจฟกล่าวออกไป ทุกคนที่ได้ยินทำหน้าบูดเบี้ยวและเบ้ปาก เบลล์กัดริมฝีปากแน่น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ฉันเป็นคนส่งไปให้เองเบลล์กล่าวเสียงสั่น เจฟหน้าเจื่อนลงไปทันที

งั้น...เอ่อ...ขอบใจมากน่ะเจฟกล่าวอย่างไม่ค่อยเต็มเสียง เบลล์ร้องไห้โฮ ก่อนจะวิ่งขึ้นหอนอนหญิง มอลลี่ตวาดลั่น

นายพูดอะไรออกมาห๊ะ!!!

อะไรกันเจฟละล่ำถามหันไปหาอาเธอร์ฉันทำอะไรผิด

ผู้ชายซื่อบื้อมักไม่รู้อะไรหรอกมอลลี่กล่าวประชด ทำเอาอาเธอร์สะดุ้ง

...................................................................................................................................................................................